ஒரு குருநாதர்… ஒரு சிஷ்யர்… இரண்டு தனி சினிமா உலகங்கள்!
தமிழ் சினிமாவில் சில இயக்குநர்களின் பெயரைச் சொன்னாலே அவர்களுடைய படங்களின் வாசனையும் காதில் விழும் வசனங்களும் நினைவுக்கு வந்துவிடும். அந்த வரிசையில் bharathiraja bhakyaraj என்ற பெயர்கள் தனியாக நிற்கின்றன.
ஒருவர் கிராமத்து மண்ணையும் மனிதர்களின் உணர்வுகளையும் திரையில் உயிரோட்டமாக கொண்டு வந்தவர். இன்னொருவர் அன்றாட வாழ்க்கையில் நாம் பார்த்த மனிதர்களின் ஆசை, குறும்பு, காதல், குடும்பச் சிக்கல் ஆகியவற்றை சிரிப்புடன் சொல்லியவர்.
அதுதான் பாரதிராஜாவுக்கும் பாக்யராஜுக்கும் இடையிலான மிகப்பெரிய ஒற்றுமையும் வித்தியாசமும்.
பாரதிராஜா: கேமராவை கிராமத்துக்குள் அழைத்துச் சென்றவர்
1977-ல் வெளியான ‘16 வயதினிலே’ தமிழ் சினிமாவின் கதை சொல்லும் முறையில் ஒரு முக்கியமான திருப்பத்தை ஏற்படுத்தியது. அதற்கு முன்பு கிராமம் என்றால் செட் போட்டு உருவாக்கப்படும் பின்னணி என்ற எண்ணம் இருந்த காலத்தில், பாரதிராஜா உண்மையான நிலப்பரப்பு, மனிதர்கள், உறவுகள் ஆகியவற்றை சினிமாவின் மையத்துக்குக் கொண்டு வந்தார்.
அவருடைய படங்களில் கிராமம் வெறும் பின்னணி கிடையாது. அது கதையின் ஒரு கதாபாத்திரம் போலவே இருக்கும்.
மண் வாசனை, காதல், சாதி, குடும்ப மரியாதை, ஏழ்மை, பெண்களின் வாழ்க்கை, மனிதர்களுக்குள் இருக்கும் முரண்பாடுகள் என பல விஷயங்களை அவர் மிகவும் உணர்ச்சிகரமாக காட்சிப்படுத்தினார். ‘கிழக்கே போகும் ரயில்’, ‘மண் வாசனை’, ‘முதல் மரியாதை’, ‘வேதம் புதிது’, ‘கருத்தம்மா’ போன்ற படங்கள் இதற்குச் சிறந்த உதாரணங்கள்.
அவருடைய படங்களில் கதாபாத்திரங்கள் பேசுவதைக் காட்டிலும் சில நேரங்களில் அவர்கள் இருக்கும் இடமும் அவர்களின் முகபாவனையும் அதிகமாகப் பேசும்.
அதுதான் பாரதிராஜாவின் இயக்கத்தின் பலம்.
bharathiraja bhakyaraj: ஒரே பட்டறையில் உருவான இரண்டு தனித்துவங்கள்
பாரதிராஜாவின் சினிமா பயணத்தில் பாக்யராஜின் பெயருக்கு ஒரு முக்கியமான இடம் இருக்கிறது.
பாக்யராஜ், பாரதிராஜாவின் உதவி இயக்குநராக ‘16 வயதினிலே’ மற்றும் ‘கிழக்கே போகும் ரயில்’ உள்ளிட்ட படங்களில் பணியாற்றினார். ‘சிகப்பு ரோஜாக்கள்’ படத்திலும் அவருடைய பங்களிப்பு இருந்தது.
ஆனால் குருவின் பாதையை அப்படியே பின்பற்றாமல், பாக்யராஜ் தனக்கென ஒரு பாதையை உருவாக்கிக் கொண்டார்.
அதுதான் இந்த இருவரையும் இன்னும் சுவாரஸ்யமாக்குகிறது.
ஒரே சினிமா பட்டறையில் கற்றுக்கொண்ட இருவர். ஆனால் ஒருவர் காட்சிகளால் உணர்ச்சியை உருவாக்கினார்; மற்றொருவர் வார்த்தைகளாலும் திரைக்கதை திருப்பங்களாலும் ரசிகர்களை கட்டிப்போட்டார்.
பாக்யராஜ்: சாதாரண மனிதனை ஹீரோவாக்கிய திரைக்கதை மன்னன்
பாக்யராஜின் சினிமா உலகமே வேறு.
அவருடைய கதாநாயகன் எப்போதும் பெரிய மாஸ் ஹீரோ மாதிரி இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. நம்ம பக்கத்து வீட்டில் இருக்கும் ஒரு சாதாரண மனிதனாகவே இருக்கலாம்.
அவருடைய கதைகளில் குடும்பம் இருக்கும். காதல் இருக்கும். தவறான புரிதல்கள் இருக்கும். நகைச்சுவை இருக்கும். சில நேரங்களில் நம்மை சிரிக்க வைத்துக்கொண்டே ஒரு சமூகக் கருத்தையும் சொல்லிவிடுவார்.
‘சுவர் இல்லாத சித்திரங்கள்’ மூலம் இயக்குநராக அறிமுகமான பாக்யராஜ், பின்னர் ‘அந்த ஏழு நாட்கள்’, ‘முந்தானை முடிச்சு’, ‘தூறல் நின்னு போச்சு’, ‘டார்லிங் டார்லிங் டார்லிங்’ போன்ற படங்களின் மூலம் தனக்கென ரசிகர் பட்டாளத்தை உருவாக்கினார்.
அவருடைய மிகப்பெரிய பலம் திரைக்கதை.
ஒரு காட்சியில் சாதாரணமாகத் தோன்றும் ஒரு விஷயம், சில காட்சிகளுக்குப் பிறகு கதையின் முக்கியமான திருப்பமாக மாறும். இந்த திரைக்கதை விளையாட்டை பாக்யராஜ் மிகவும் இயல்பாகச் செய்தார்.
அதனால்தான் அவரை ரசிகர்கள் ‘திரைக்கதை மன்னன்’ என்று அழைத்தனர்.
பாரதிராஜா அறிமுகப்படுத்திய பாக்யராஜ்
இவர்களுடைய உறவைப் பேசும்போது ‘புதிய வார்ப்புகள்’ படத்தை தவிர்க்க முடியாது.
1979-ல் வெளியான இந்தப் படத்தில் பாக்யராஜ் கதாநாயகனாக அறிமுகமானார். இயக்குநராக இருந்த பாரதிராஜா, உதவி இயக்குநராக இருந்த பாக்யராஜின் நடிப்புத் திறமையையும் அடையாளம் கண்டு அவருக்கு கதாநாயகன் வாய்ப்பை வழங்கினார்.
இது வெறும் ஒரு நடிகர் அறிமுகம் அல்ல.
தமிழ் சினிமாவில் பின்னர் மிகப்பெரிய இயக்குநர், நடிகர், திரைக்கதை ஆசிரியர் என பல முகங்களைக் காட்டிய ஒரு கலைஞரின் புதிய அத்தியாயம் அங்கே தொடங்கியது.
இருவரின் சினிமாவிலும் ‘மனிதன்’ தான் ஹீரோ
பாரதிராஜாவையும் பாக்யராஜையும் இணைக்கும் முக்கியமான விஷயம் இதுதான்.
அவர்களுடைய கதைகளில் மனிதர்கள் முக்கியம்.
பாரதிராஜாவின் படங்களில் காதலிக்கும் இளைஞன், கிராமத்து பெண், விவசாயி, வயதான மனிதர், சமூகத்தால் ஒதுக்கப்பட்டவர் என பல்வேறு மனிதர்கள் கதையின் மையமாக வந்தார்கள்.
பாக்யராஜின் படங்களில் குடும்பத்தில் சிக்கிக் கொள்ளும் கணவன், மனைவி, காதலன், காதலி, பக்கத்து வீட்டுக்காரர் என நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் மனிதர்களே கதாநாயகர்களாக மாறினர்.
அதனால்தான் பல வருடங்கள் கடந்த பிறகும் இந்தப் படங்களைப் பார்க்கும்போது அவை ‘பழைய படம்’ என்று மட்டும் தோன்றுவதில்லை.
அந்த மனிதர்கள் இன்னும் நம்மைச் சுற்றி இருப்பது போலத் தோன்றுகிறது.
பாரதிராஜாவின் காட்சிமொழி vs பாக்யராஜின் திரைக்கதை மொழி
ஒருவரை மற்றொருவருடன் போட்டியிட வைப்பது சரியான பார்வை அல்ல.
பாரதிராஜா – காட்சி மற்றும் உணர்வு.
பாக்யராஜ் – திரைக்கதை மற்றும் உரையாடல்.
இருவரும் தங்களுக்கான ஆயுதத்தை மிகச்சிறப்பாக பயன்படுத்தியவர்கள்.
பாரதிராஜாவின் கேமரா ஒரு வயல்வெளியை காட்டினாலும், அந்த காட்சிக்குள் ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கை மறைந்திருக்கும்.
பாக்யராஜ் ஒரு சாதாரண குடும்ப உரையாடலை எழுதினாலும், அதன் பின்னால் இருக்கும் மனநிலையை ரசிகர்கள் சிரித்துக்கொண்டே புரிந்துகொள்வார்கள்.
இதுதான் அவர்களை வெறும் இயக்குநர்களாக இல்லாமல் சினிமா மொழியை மாற்றிய கலைஞர்களாக பார்க்கச் செய்கிறது.
ஏன் இன்றும் இந்த இரண்டு பெயர்களும் பேசப்படுகின்றன?
ஒரு நல்ல திரைப்படம் வெளியான சில நாட்களில் மறந்துவிடலாம்.
ஆனால் ஒரு நல்ல திரைப்பட மொழி தலைமுறைகளை கடந்து செல்லும்.
பாரதிராஜா உருவாக்கிய கிராமத்து காட்சியமைப்பும், இயல்பான மனிதர்களை மையமாகக் கொண்ட அணுகுமுறையும் பின்னர் வந்த பல இயக்குநர்களுக்கு வழிகாட்டியாக அமைந்தது.
அதேபோல் பாக்யராஜின் திரைக்கதை அமைப்பு, நகைச்சுவைக்குள் கதையை நகர்த்தும் திறன், எதிர்பாராத திருப்பங்களை இயல்பாக கொண்டு வரும் பாணி ஆகியவை அவருக்கு தனி இடத்தை உருவாக்கின.
ஒரு இயக்குநர் ‘மண் வாசனை’யை திரைக்கு கொண்டு வந்தார்.
மற்றொருவர் ‘மனிதர்களின் வீட்டுக்குள் இருக்கும் கதைகளை’ திரைக்கு கொண்டு வந்தார்.
இருவரும் சேர்ந்து தமிழ் சினிமாவின் ஒரு முக்கியமான காலகட்டத்தை உருவாக்கினர்.
ஒரு தலைமுறைக்கு கிடைத்த இரண்டு சினிமா பள்ளிகள்
பாரதிராஜா ஒரு சினிமா பள்ளி என்றால், பாக்யராஜ் இன்னொரு சினிமா பள்ளி.
பாரதிராஜாவிடம் இருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது காட்சிக்குள் உணர்ச்சியை உருவாக்குவது.
பாக்யராஜிடம் இருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது கதைக்குள் ரசிகனை இழுத்துச் செல்வது.
அதனால்தான் bharathiraja bhakyaraj என்ற இரண்டு பெயர்களை ஒன்றாகச் சொன்னால் அது ஒரு குரு-சிஷ்யர் உறவை மட்டும் குறிக்கவில்லை.
தமிழ் சினிமாவின் இரண்டு வித்தியாசமான கதை சொல்லும் மரபுகளையும் அது நினைவுபடுத்துகிறது.
ரசிகர்கள் மறக்காத அந்த தனி அடையாளம்
இன்றைய தலைமுறை பல புதிய தொழில்நுட்பங்களுடன் திரைப்படங்களை உருவாக்குகிறது. CGI, VFX, பெரிய பட்ஜெட், பிரம்மாண்டமான ஆக்ஷன் என சினிமா பல மடங்கு வளர்ந்துவிட்டது.
ஆனால் ஒரு கதையை ரசிக்க வைக்க இன்னும் தேவைப்படுவது அதே மனித உணர்வுதான்.
அந்த உணர்வை தங்களுக்கே உரிய பாணியில் திரையில் பதித்தவர்கள் பாரதிராஜாவும் பாக்யராஜும்.
அதனால்தான் இவர்களின் படங்களை மீண்டும் பார்க்கும்போது nostalgia மட்டும் வருவதில்லை.
“அந்த காலத்தில் இப்படியும் சினிமா எடுத்திருக்கிறார்களே!” என்ற ஆச்சரியமும் வருகிறது.
அதுதான் ஒரு கலைஞனின் உண்மையான வெற்றி.
பாரதிராஜா மண்ணை திரைக்கு கொண்டு வந்தார். பாக்யராஜ் மனிதர்களை கதையாக மாற்றினார். இருவரும் சேர்ந்து தமிழ் சினிமாவுக்கு அழிக்க முடியாத ஒரு தனி அடையாளத்தை விட்டுச் சென்றார்கள்.
